SEPTİSEMİ – SEPSİS – PİYEMİ: Genellikle cerahatlanmaya yol açan {piojen) bakterilerin vücutta yerleştikleri odaklardan zaman zaman kan dolaşımına karışarak burada çoğalmaları ve vücudun buna karşı gösterdiği tepki sonucu ortaya çıkan belirtilerle özelleşen klinik tabloya “Sepsis” ya da “Septisemi” denir. Sepsis sonucu cerahat yapıcı bakterilerin kan yoluyla çeşitli organ ve dokulara taşınıp bu organlara yerleş-meleriyle birçok cerahatli yeni odaklar yaratmalan durumuna da “Piyemi” denir. Septisemi etkeni olarak en sık rastlanan bakteriler “A grubu hemolitik streptokoklar” ve ”Stafilokoklar”dır. “Gonokok”, ”Meningokok”, “Pnömokok”, “Eşeria koli”, “Psödomonas”, “Pro-teus” ve “Klebsiella pnömonia” bakterilerine daha az rastlanır.

Bakterilerin en sık rastlanan giriş kapıları burun, boğaz, kulak, deri ve idrar yollarıdır. Sepsis belirtileri ateş, titreme, terleme, halsizlik, çarpıntı, baş ve sırt ağrısı, bulantı, kusma, iştahsızlık biçimindedir. Hastanın ateşi sürekli ya da nöbetler biçiminde olabilir. Bazı hastaların deri ve konjunktivasmda kanama odakları görülebilir. Hastanın dili kurur ve paslanır. Karaciğer ve dalak büyümesi gelişebilir. Hastada morarmaya da rastlanabilir. Hastaların kan örneği incelendiğinde akyuvarların (lökosit) sayısının arttığı görülür (lökositoz). Alyuvarların çökme hızı da artar [sedimantasyon hızlanması). Hastanın idrarında albümine (albuminüri) alyuvarlara (hematüri) ve cerahata (piüri) rastlanır. Eğer hastada “Lökopeni” yani kandaki akyuvarların sayısında azalma gelişiyorsa durumun kötüye gittiği düşünülmelidir. Tedavi edilmeyen hastalar kısa süre içinde (24-72 saat) kaybedilebilir. Hastalık saptandığı anda yüksek dozda “Penisilin”, “Streptomisin” ve “Kloramfenikol” tedavisine başlanır. “Meningo-kok septisemisi” vakalarında sülfonamid tedavisi uygundur.