Günümüzde UİCC’nin bu önerisi kullanılmaktadır. Ölçütler sırasıyla şunlardır:

1) Tümörün çıktığı organdaki yayılma derecesi. Bu ölçüt kısaca “T” harfi ile gösterilmektedir.

2) Tümörün bölgesel lenf bezlerine yayılma durumu. Bu ölçütse kısaca “N” harfi ile gösterilmektedir.

3] Tümörün kaynaklandığı bölgeden uzak dokulara metastaz, yani sıçrama yapması. Bu da kısaca “M” harfi ile gösterilmektedir. Yukarıda belirttiğimiz derecelemeye kısaca “TNM” sistemi adı verilmektedir. TNM sistemi, uygulanacak olan tedavinin yöntemini belirlemekte yarar sağladığı gibi uygulanmakta olan çeşitli tedavi yöntemlerinin birbirleriyle karşılaştırılmasını da sağlamaktadır.

Tümörler; “Cerrahi”, “Işın tedavisi” (radyoterapi). “İlaç tedavisi” (kemoterapi) “İmmunote-rapi” yöntemlerinden bir ya da birkaçıyla tedavi edilmektedir.

Cerrahi tedavi, günümüzde en emin olanıdır. Bu yöntemle tümör, olabildiğince tam bir biçimde bulunduğu bölgeden çıkarılmaya çalışılır. Cerrahi tedavi, şuurları belli ve kapsüllü selim tümörlerde kesin bir etki gösterir. Fakat tümör hücreleri çevre dokuları istila etmişse ya da lenf yollarıyla ya da kan dolaşımıyla uzak bölgelere yayılmışsa, cerrahi tedavi bu gibi durumlarda tek basma yetersiz kalmaktadır. Herhangi bir kanser hastasının ameliyat edilip edilmemesine, o kanserin TNM sistemine göre vücutta ne derecede yayılmış olduğuna bağlıdır. Işın tedavisi, günümüzde gün geçtikçe daha fazla önem kazanan bir tedavi yöntemi durumuna yükselmektedir. Bu tedavi yönteminde röntgen ygıtları, radyum gibi doğal radyoaktif maddeler ya da yapay olarak radyoaktifle ştirilmiş maddelerden (radyoizotoplar) yararlanılmaktadır. Habis tümörlerin ışınla tedavisi, onların bu ışınlara normal dokulardan daha dayanıksız olmaları özelliklerine dayanır. Işına karşı duyarlık kanser hücresinin farklılaşma derecesinin azlığıyla orantılıdır. Işınlar belli bir doza kadar tedavi edici etkiye sahiptirler. Ancak bu dozlar aşıldığında, bu etki tersine dönerek kanserleştirici özellik kazanmaktadırlar.

Işın tedavisi tek başına kullanılabildiği gibi cerrahi tedavi ya da kemoterapiyle birlikte kullanılabilir. Örneğin ameliyat edilemeyecek kadar büyük olan bir tümör, ışın tedavisiyle küçültüldükten sonra cerrahi tedaviye alınabilir. Buna preopera-tif radyoterapi denilmektedir. Bazı vakalardaysa cerrahi girişimle çıkartılan tümör bölgesine, canlı kalması olası tümör hücrelerini öldürmek amacıyla ışın tedavisi yapılarak nüks engellenmeye çalışılmaktadır. Erken evre tümörlerin bazı tiplerinde cerrahi + radyoterapi ya da yalnız radyoterapiyle uzun remisyon süreleri ve hatta şifa elde edilebilmektedir. Cerrahi sonrası uygulanan bu ışm tedavisi yöntemi “Postoperatif radyoterapi” adını alır.

Radyoterapi paliatif amaçla da kullanılmaktadır. Ağrı dindirici etkisinin yanında vena kava superi-ora, medulla spinaîise ve beyine tümör basısı durumlarında acil tedaviyle hayat kurtarıcı olmaktadır.

Radyoterapiye en duyarlı organlar lenfoid, hema-topoetik doku, intestinal epitel, över follikülleri, spermatogenetik epiteliumdur. Özofagus, orofa-rinks, mesane, deri epitelleri daha sonra kolon epiteli, tiroit, kemik ve akciğer dokusu sırayla daha az duyarlıdırlar. Immunoterapi; bazı virütik enfeksiyonların kanser hastalarında hastalık gidişini durdurduğunun gözlenmesinden sonra gittikçe önem kazanmıştır.

Bazı tümör hastalarında, rastlantı sonucu gelişen bir bulaşıcı hastalıktan sonra tümörün gerilediği, hatta kaybolduğu görülmüştür. Bu durum, bulaşıcı hastalığın hastanın bağışıklık sistemini uyarmasından kaynaklanmaktadır. Bu gibi olaylardan bağışıklık sisteminin uyarümasıyla tümörle savaş yolları denenmiş ve bazı olumlu sonuçlar elde edilmiştir.

Her tümör bir antijendir ve bunlara karşı özel antikorların üretilebilmesi gerekir. Bu başarüa-bildiğinde, kanser sorununun çözümünde çok önemli bir adım atılmış olunacaktır.

Taze meyve ve sebzelerden fakir bir beslenme rejimi uygulayan kimselerde de sindirim kanalı kanserlerine daha sık rastlandığı ileri sürülmektedir. Çok sıcak çay, çorba ve benzeri maddeleri hızla içme alışkanlığı olan kimselerde, yemek borusunun mideye yakın ucunda kanser gelişme riski daha yüksek olmaktadır. Daha önce de belirttiğimiz gibi “Metionin”, “Sistin”, “Riboflavin”, demir, magnezyum, molibden, selenyum ve iyottan fakir bir beslenme rejimi de kanserlere yol açabilmektedir.

r.acis seyirli bir kan kanseri olan ası” adlı bir hastalığın varlığını . Yapılan incelemelerde “Epstein-Sarr ;EB; adh virüs, bu hastalarda çok sık rasiiani. Aynı hastaların tümünde ise EB virüsüne karşı antikorların varlığı ‘ortaya kondu. Hastalığın bulaşmasında ise insanları sokan sivrisineklerin taşıyıcılık yaptıkları görüşü yaygınlaştı . Herpes virüs tip 2 adlı bir virüs infeksiyonuyla , rahim boynu kanseri arasında cok yalan bir ilginin varlığı ortaya konulmuştur. ]]> http://www.saglik.im/canli-etkenler-ve-kanser/feed/ 0 http://www.saglik.im/kalitim-ve-kanser/ http://www.saglik.im/kalitim-ve-kanser/#comments Sun, 03 Aug 2008 09:14:27 +0000 kenan http://www.saglik.im/?p=2200 KALITIM VE KANSER: Kanserli hastaların, kan bağıyla yakınlığı bulunan akrabalarında aynı türden bir kanserin ortaya çıkma riski daha yüksek olmaktadır. Bronş, mide ve meme kanserleri ailesel eğilim bakımından dikkat çekmektedirler. Örneğin Napolyon ailesinde mide kanserine sık sık rastlanmıştır. “Multipl Ailesel Polipo-zis” denilen bir hastalıkta, hastaların kalınbağırsaklarında çok sayıda poliplere rastlanmaktadır. Bu poliplerin kanserleşme riski % 100′dür. Ailesel olan bu hastalık herhangi birinde teşhis edildiğinde, tüm ailenin multipl ailesel polipozis yönünden araştırılması gerekir. Yukarıda her ne kadar kan bağının belli bir kanser türünün görülme sıklığım arttırdığını belirttik , ancak bu, bir yalanında herhangi bir kanser gelişmiş olan kimsede aynı kanserden kesin gelişecek demek değildir. Genel kanıya göre kalıtım diğer karsinojen koşullar bulunduğu sürece onların etkilerini kuvvetlendiren bir etkendir.

Çiftçi ve gemicilerde oldukça sık sık gelişen deri kanserleri ise ultraviyole ışınlarının etkisine bağlıdır.